TECHNIKA ŚWISTU

Najpierw zidentyfikuj to specyficzne zachowanie, które masz zamiar zmienić. Może to być na przykład stukanie paznokciami, niepohamo­wane objadanie się czy palenie papierosów. Możesz również zająć się jakąś szczególną sytuacją, w której wolałbyś reagować w sposób bardziej elastyczny i zasobny ? na przykład mając do czynienia z konkretną osobą.
Potraktuj to ograniczenie jako osiągnięcie. W jaki sposób wiesz, kiedy mieć ten problem, czy kiedy się tak zachować? Co jest tym specyfi­cznym impulsem, który je wyzwala? Wyobraź sobie, że miałbyś kogoś nauczyć tych ograniczeń. Co musiałby robić?

Zawsze musi istnieć jakiś określony i specyficzny sygnał, który wywołuje reakcję. Jeśli jest on wewnętrzny, pochodzi z twoich myśli, stwórz sobie jego obraz dokładnie tak, jak go doświadczasz. Jeśli jest zewnętrzny, przedstaw dokładnie to, co się dzieje, w formie zasocjowanego obrazu. Na przykład, sygnałem dla stukania paznokciami mógłby być obraz twoich rąk zbliżających się do ust. (Technika ta jest najłatwiejsza z przedstawieniami wizualnymi, chociaż możli­we jest także zastosowanie sygnału słuchowego lub kinestetycznego w przypadku pracy z submodalnościami słuchowymi czy kinestetycznymi).

Rozpoznaj przynajmniej dwie wizualne submodalności z obrazu syg­nału, które zmieniają twoją reakcję na jego widok. Zazwyczaj dobrze działa wielkość i jasność. Dla większości ludzi zwiększenie i rozjaś­nienie obrazu daje mu większą siłę oddziaływania. Tym niemniej mogą być inne, równie efektywne. Sprawdź te dwie submodalności na innym obrazie, aby przekonać się, czy wywołują zamierzony efekt. Muszą to być submodalności, które możesz zmieniać płynnie w całym ich zakresie.

Zanim rozpoczniesz kolejny etap, zmień stan, myśląc przez mo­ment o czymś innym.

Pomyśl następnie, jakim rzeczywiście chciałbyś być ? osobą, która reaguje inaczej, która wolna jest od tego typu ograniczeń. Jak po­strzegałbyś siebie po dokonaniu pożądanych zmian? Mógłbyś być bardziej uzdolnionym, mógłbyś zbliżyć się do osoby, którą chciałeś poznać. W obrazie tym musisz znaleźć się ty z pożądanymi zdolno­ściami, a nie zachowujący się w określony sposób. Spoglądaj na obraz w dysocjacji, aby cię pociągał i był motywujący.

Sprawdź konsekwencje tego nowego ?ja”, czy pasuje do twej osobo­wości, do środowiska, w którym żyjesz, i do relacji, które masz. Być może będziesz musiał dokonać w nim jakichś poprawek.

Pomyśl o zasobach, którymi ten obraz ciebie samego będzie dys­ponował. Będzie ich potrzebował, aby poradzić sobie z intencjami kryjącymi się za starym zachowaniem. Upewnij się, czy obraz jest zrównoważony, wiarygodny i czy nie jest zbyt blisko związany z jakąś konkretną sytuacją. Bądź także pewien, że jest wystarczająco pocią­gający, aby narzucić wyraźne przesunięcie w stronę bardziej pozy­tywnego stanu.

Teraz złam stan i pomyśl o czymś innym.

Wyobraź sobie ustalony wcześniej obraz sygnału jako wielki i jasny, jeśli takie są twoje krytyczne submodalności. W jego rogu umieść mały, ciemny obraz swego nowego ?ja”. Teraz wielki i jasny obraz swych ograniczeń bardzo szybko zmień w mały i ciemny, pod­czas gdy w tym samym czasie nowy obraz rozjaśnij i powiększ. Decydująca jest tu szybkość. Bądź pewien, że stary obraz zanika równocześnie z tym, jak nowy rośnie. Pomocne może być, jeśli wy­obrazisz sobie, albo rzeczywiście wydobędziesz z siebie, dźwięk, który będzie reprezentował zachodzący proces ? świst albo gwizd. Niech dźwięk ten wyraża twoje uczucie fascynacji ze stawania się nową osobą. Oczyść obraz. Powtórz całość szybko pięć razy.

Mózg pracuje szybko. Czy zdarzyła ci się kiedykolwiek taka sy­tuacja, że opisywałeś komuś jakiś proces i miałeś uczucie, że on robił to, co mu opisywałeś? Masz rację. To nic niezwykłego. (Pomyśl o drzwiach wejściowych do swojego mieszkania… ale jeszcze nie teraz!)

Oczyść obraz bezpośrednio po każdej operacji, spoglądając na jakieś inne wyobrażenie. ?Powrotny świst” po prostu zniweluje po­zytywną zmianę. Bądź pewien, że dysponujesz biletem tylko w jedną stronę. Jeśli po pięciu razach metoda nie działa, nie kontynuuj czegoś, co nic nie daje. Bądź kreatywny. Decydujące submodalności mogą wymagać korekty, a może pożądany obraz siebie samego nie jest jeszcze wystarczająco atrakcyjny. Sam proces się sprawdza. Kto przy generalnie pozytywnym nastawieniu utrzymywałby w myślach pro­blemowe zachowanie, jeśli ma w zasięgu ręki tak nęcące, nowe mo­żliwości?

Gdy jesteś już usatysfakcjonowany, sprawdź wynik, rzutując go w przyszłość. Pomyśl o sygnale. Czy generuje tę samą reakcję? Gdy następnym razem znajdziesz się w podobnej sytuacji, sięgnij po nowe możliwości. Techniki NLP, podobnie jak mózg, działają szybko i wy­dajnie. Sami przełączamy siebie w sposób wyjątkowo sprawny na wszelkiego rodzaju kłopoty, nawet sobie tego nie uświadamiając. Te­raz możemy zastosować ten sam proces świadomie, kierując się ku bardziej atrakcyjnym stanom. Techniki te pokazują, że możesz szybko zmienić swoje nastawienie, bez bólu i bez wysiłku.

ZMIANA DRUGIEGO RZĘDU

Zmiana drugiego rzędu występuje, gdy mamy do czynienia z wielością celów i dodatkowymi motywami. Prawdopodobnie wszystkie terapie wykorzystują ten proces, jako że nowe zasoby i reakcje wymagają wspar­cia przez jakiś wzrost i wypracowanie nowej równowagi w całej osobo­wości. Zmiana pierwszego rzędu występuje wtedy, gdy problem ten rozwiązuje się sam z siebie albo jest na tyle błahy, że możemy go zignorować.

Pojęcie zmiany drugiego rzędu najlepiej służy do opisania tego, co potrzebne jest w sytuacji, gdy dodatkowy cel jest na tyle silny, aby blokować główny, pożądany cel. Dobrą techniką do radzenia sobie z dru­gorzędnymi celami jest sześciostopniowa technika przeramowania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.