KONFLIKT WEWNĘTRZNY

Jeśli mamy do czynienia z różnymi, pozostającymi w konflikcie ideami, umiejętności negocjacyjne mogą być zastosowane w dialogu między różnymi częściami naszej osobowości. Rozwiązanie problemu zakłada osiągnięcie w czasie teraźniejszym równowagi, która będzie przynaj­mniej tak silna, jak występująca poprzednio.

Ponieważ równowaga jest dynamiczna, a nie statyczna, konflikty rozwijają się pomiędzy różnymi częściami naszej osobowości, które uosabiają różne wartości, przekonania i możliwości. Może być tak, że oczekujesz wzajemnie wykluczających się doświadczeń. Być może do­brze znana jest ci taka sytuacja, w której powstrzymuje cię inna część ze swymi konfliktowymi żądaniami. Gdy jednak przed nią ustępujesz, z kolei część pierwsza sprawia, że czujesz się źle. Częstą tego konse­kwencją jest, że żadna aktywność nie daje satysfakcji. Gdy oddajesz się relaksowi, inna część twojej osobowości wywołuje żywe wizje tego wszystkiego, co powinieneś zrobić. Gdy pracujesz, wszystko czego pra­gniesz, to znaleźć czas na relaks. Jeśli ten rodzaj konfliktu jest ci dobrze znany i wpływa destrukcyjnie na obie czynności, jest to sygnał, że czas na zawieszenie broni.

Rozwiązywanie konfliktu wewnętrznego

1.   Jasno zidentyfikuj i rozdziel części osobowości. To one stawiają sprzeczne żądania. Na przykład, jedna część może chcieć wolności i czasu dla siebie, a druga bezpieczeństwa i stałych dochodów. Jedna może być bardzo konserwatywna w gospodarowaniu pieniędzmi, a druga cenić sobie będzie ekstrawagancję. Jedna część może być generalnie nastawiona na sprawianie ludziom przyjemności, podczas gdy druga odrzuca ich wymagania. Każda część czyni negatywnie wartościujące oceny na temat drugiej. Niektóre z nich zawdzięczamy rodzicom i z trudem mogą współistnieć z tymi, które zbudowaliśmy na podstawie własnych życiowych doświadczeń. Wszystkie części mają jednak coś cennego do zaoferowania.
2.   Uzyskaj jasną reprezentację każdej części. Jeśli są to dwie części, możesz ulokować każdą w jednej ręce albo posadzić je poza sobą na dwóch oddzielnych krzesłach. Zdobądź pełne wizualne, kinestetyczne i słuchowe przedstawienie każdej części. Jak one wyglądają? Z jakimi uczuciami są związane? Z jakimi dźwiękami? Czy są jakieś słowa lub wyrażenia, które mogłyby je charakteryzować? Niech obie części dokonają przeglądu swoich linii czasu, przeszłości i przyszłości, tak aby się określić, zdefiniować swoją historię osobistą i ukierunkowanie.
3.  Rozpoznaj intencje wszystkich części. Przyjmij, że każda ma w istocie pozytywne założenia. Wykonaj tyle kroków w górę, aby części mogły odnaleźć wspólny cel. Obie najprawdopodobniej zgadzać się będą co do kontynuowania twojej pomyślności życiowej i będą musiały dojść tu do porozumienia. Zacznij negocjować, tak jakbyś miał do czynienia z realnymi ludźmi. Jeśli części są całkowicie nieprzystające, wówczas jedyne wspólne uzgodnienie dotyczyć może właśnie tylko przetrwania osoby.
4.  Negocjuj. Jakie zasoby ma każda z części, które mogłyby być pomocne drugiej w realizacji jej zamierzeń? Jaką wymianę mogą przeprowa­dzić? Jak mogą współpracować? Co każda z nich chce od drugiej uzyskać, aby obie były usatysfakcjonowane? W ten sposób stanie się jasne, że ich konflikt w rzeczywistości utrudnia im realizację ich intencji. Niech każda część zgodzi się dać sygnał, gdy coś jest po­trzebne, jak na przykład więcej czasu, przyzwolenia, uwagi czy uznania.

5. Zapytaj każdą z części, czy zechce się połączyć z drugą, aby rozwiązać ich wspólny problem. Nie jest to jednak niezbędne. Być może będzie dla nich lepiej, gdy pozostaną rozdzielone (w sensie umownym). Jeśli jednak chcą się zintegrować, sprowadź je obie do swojego ciała fizy­cznie, w sposób który odczuwasz jako właściwy dla siebie. Jeśli są w twoich dłoniach, sprasuj je wizualnie, łącząc ręce w uścisku. Wtedy stwórz obraz, dźwięk i uczucie dla tej nowej, zintegrowanej części i przyjmij ją do siebie tak szybko, jak będziesz uważał za stosowne. Przeznacz trochę czasu na to, aby docenić zmiany. Nowa część może zechcieć przejrzeć swoje linie czasu, przeramować przeszłe wydarze­nia i doświadczenia w świetle swojej nowej wiedzy i zrozumienia.

Podczas negocjacji na powierzchnię mogą wypłynąć nowe części. Im głębszy konflikt, tym prawdopodobieństwo, że tak się stanie, jest większe. Wszystkie mogą włączyć się do negocjacji. Virginia Satir aranżowała w takiej sytuacji ?przyjęcie dla części”, na którym różne osoby odgrywały różne części pacjenta, reżyserującego rozwijające się przedstawienie.

Negocjacje części są dobrym sposobem rozwiązywania konfliktów na głębokim poziomie. Nigdy nie powinieneś odrzucać samego kon­fliktu. W pewnych rozsądnych granicach jest to niezbędny etap po­przedzający wypracowanie nowej równowagi. Bogactwo i cud ludz­kiej istoty pochodzi z jej różnorodności, a dojrzałość i szczęście ze zrównoważenia i współpracy pomiędzy jej różnymi wymiarami.

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.