PREFEROWANE SYSTEMY REPREZENTACJI

Używamy wszystkich naszych zmysłów zewnętrznie cały czas, ale na jednym koncentrujemy się bardziej niż na innych, w zależności od tego, co robimy. W galerii sztuki używamy przede wszystkim naszych oczu, na koncercie uszu. Zastanawiające jest, że podczas myślenia mamy ten­dencję do faworyzowania jednego, może dwóch systemów reprezentacji, bez względu na to, o czym myślimy. Jesteśmy zdolni używać wszystkich, ale około jedenastego czy dwunastego roku życia posiadamy już wyraźne preferencje.

Wiele osób potrafi tworzyć w wyobraźni obrazy i głównie na nich opiera swoje myślenie. Dla innych takie podejście będzie zbyt trudne, będą preferować rozmowę. Jeszcze inni bazę dla swoich działań znajdą w odczuciach, jakie wywołuje w nich dana sytuacja. Gdy ktoś ma ten­dencję do nawykowego użycia jednego ze zmysłów wewnętrznych, w NLP nazywa się ten zmysł systemem preferowanym lub podstawo­wym. Najprawdopodobniej też w systemie tym będzie on dokonywał subtelniejszych rozróżnień niż w innych.

Oznacza to, że pewni ludzie są w sposób naturalny lepsi, bardziej utalentowani w jakichś zadaniach czy umiejętnościach. Opanowali oni użycie jednego lub dwóch zmysłów wewnętrznych, co stało się w pra­ktyce pozbawionym wysiłku i udziału świadomości nawykiem. Czasami jakiś system reprezentacji nie jest tak dobrze rozwinięty i to w przypadku pewnych umiejętności sprawia spore problemy. Na przykład muzyka staje się bardzo trudną sztuką dla osoby bez umiejętności słyszenia wewnętrznego.

Żaden system nie jest lepszy od innego w sensie absolutnym, to zależy od tego, co chcesz robić. Lekkoatleta potrzebuje dobrze rozwi­niętej świadomości kinestetycznej, z kolei dobrym architektem trudno być bez zdolności tworzenia przejrzystych konstrukcji w wyobraźni. Jedyną umiejętnością podzielaną przez jednostki wybitne w różnych dziedzinach jest zdolność swobodnego używania wszystkich systemów reprezentacji i wybierania najbardziej stosownego dla bieżącego zadania.

Różne szkoły psychoterapeutyczne wybierają różne systemy reprezentacji. Terapia koncentrująca się na pracy z ciałem jest zasadniczo kinestetyczna, psychoanaliza głównie werbalna, słuchowa. Terapia po­przez sztukę i symbolizm Junga są przykładami podejścia zorientowa­nego bardziej wizualnie.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.