VII Maraton Sztafet Accreo Ekiden

W końcu odbył się bieg, na który czekałem z żywym zainteresowaniem. Po pierwsze, pierwszy raz miałem okazję pobiec w sztafecie. Po drugie, poznałem nowe osoby, które wcześniej kojarzyłem tylko z blogów. Po trzecie, spodziewana świetna atmosfera rzeczywiście taka była. Ale przeczytajcie o wszystkim sami.

W Warszawie wielkopolską częścią Blog@czy (Bartek, Krzysiek, Wojtek, ja) zawitaliśmy w sobotę wieczorem. Po szybkim meldunku w hotelu, wyruszyliśmy w poszukiwaniu miejsca, gdzie moglibyśmy obejrzeć mecz finałowy Ligi Mistrzów, a zarazem spotkać warszawską część teamu. Niestety trochę nam na to zeszło, przez co zrobiło się późno i dotarł do nas już tylko Michał, który przywiózł ze sobą nasze drużynowe koszulki. Rozmowom o bieganiu zapewne nie byłoby końca, ale zrobiło się szybko późno i powoli musieliśmy pomyśleć o śnie. Jeszcze w hotelu do snu obejrzeliśmy klasyk światowego horroru pt. „Przynęty” , po czym każdego z nas zmorzył sen.

Poranek przyszedł szybko. Zdążyliśmy zjeść śniadanie w hotelu i poszliśmy na Pole Mokotowskie, gdzie już niedługo miała się rozpocząć rywalizacja. Tutaj ponownie spotkaliśmy Michała oraz jedyną przedstawicielkę kobiet w naszym teamie czyli Ewę. Dogadaliśmy szczegóły, przyzwyczailiśmy się do naszej żółtej pałeczki, którą mieliśmy sobie przekazywać na zmianach i lada moment się zaczęło.

Naszą sztafetę zainicjował Michał. Miał do przebiegnięcia dość nietypowy dystans, bo 7 km i 195 m, który pokonał w 32:10. W tym momencie pałeczkę przejął Wojtek, najmocniejszy nasz zawodnik. Czekała go 10-kilometrowa walka. Równym tempem, przy wzrastającej temperaturze, bo słońce coraz mocniej świeciło, wybiegał 39:18. Trzecia zmiana, również 10-kilometrowa przypadła naszemu kapitanowi, kierownikowi drużyny, prezesowi Blog@czy czyli Bartkowi. Swój odcinek pokonał w 46:05. Dalej biegłem ja, ale już tylko 5 kilometrów. Spiąłem się i wykręciłem czas 20:08. Pałeczkę ode mnie odebrał Krzysiek, który też stanął w obliczu 5-tki. Niestraszna mu jednak ona była i wybiegał 23:39. Ostatni etap, 5-kilometrowy przypadł w udziale Ewie. Po świetnym, równym biegu uzyskała czas 24:59. W ten sposób zliczając wszystkie czasy i 2 sekundy, które straciliśmy na samym starcie uzyskaliśmy piękny czas 3:06:20. Dał on nam 34. miejsce wśród 298 drużyn. Jak na debiut – rewelacja!

Sam bieg zorganizowany był profesjonalnie. Każdy z nas w pakiecie otrzymał pamiątkową koszulkę. Każdy zawodnik miał swój indywidualny czip i numer. Strefa zmian podzielona została na boksy, dzięki czemu uniknięto bałaganu. Trasa była ciekawa i bardzo kręta. Spiker zapowiadał drużyny, których zawodnicy powinni przygotować się do startu. Każdy zawodnik na mecie otrzymał pamiątkowy medal przypominający zębatkę sprawnie działającego mechanizmu. Wszyscy po swoim etapie mogli się też napić wody i Powerade’a. Do tego piękna, słoneczna pogoda, która niejednemu dała w kość. Czegóż więcej chcieć?

Po całej imprezie udaliśmy się też na piwko, by oblać sukces i pogadać jeszcze trochę o bieganiu. Tematu oczywiście nie wyczerpaliśmy, bo jest on nieskończony, ale jeszcze spróbujemy… przy następnym starcie drużyny.

Co do swojego występu, to jestem zadowolony. Kolejna życiówka na 5 km. Złamania 20 minut coraz bliżej

A tutaj możecie zobaczyć fotki Michała.